Column April 2009 - Politiek Café CDA Leiden

Disclaimer: deze column is ietwat serieuzer dan normaal, omdat ondernemerschap een onderwerp is dat me aan het hart gaat. Daarom is het ook een van de campagnepunten van de politieke beweging Change Leiden. Ps mevrouw de minister Maria van der Hoeven - die aanwezig was bij het voorlezen van de column - is nu ook in het bezit van een Change Leiden campagneposter

Microkrediet moet/moed

Enige tijd geleden interviewde ik een ambtenaar van Senter Novem, een agentschap van Economische Zaken. Agentschappen zijn op afstand geplaatste organisaties. En dat was het: in Den Haag, zeker 200 meter verderop bij het ministerie. Het gesprek ging over microkrediet: kleine kredieten voor startende ondernemers die bij een bank geen lening kunnen krijgen. Dat is op dit moment praktisch iedereen.

De ambtenaar vertelde me dat banken terughoudend zijn met leningen aan startende ondernemers, omdat die leningen relatief riskant zijn – en omdat banken risicomijdend zijn. Zijn eigen woorden overdenkend keek hij me plots aan en allebei barsten we in lachen uit. Banken risicomijdend. Opeens klonk het net zo absurd als onze Maxime die tussen de vredesbesprekingen in Israel en de heropbouw van Afghanistan, even naar huis Twittert of de piepers al op het vuur staan.

Absurd, anders kan ik de huidige situatie niet omschrijven. Als ik de lachebekjes in de ING reclame mag geloven staan ze daar te springen om startende ondernemers te fêteren met een leuke lening. Misschien komt het omdat ze Jan Mulder uit hun reclames hebben wegbezuinigd, maar ik geloof ze gewoon niet meer. En niet zonder reden. Een ondernemer die haar zaak intussen met een microkrediet is gestart, vertelde dat tijdens haar intakegesprek voor een lening van de ING, de betreffende bankier al na 2 minuten opzichtig op zijn horloge begon te kijken. Inderdaad, zoals de reclame doet vermoeden: service met een glimlach.

Om in de kroeg te kunnen meepraten heb ik geprobeerd om iets van het bankwezen te begrijpen, maar het lukt me gewoon niet. De zaak piept en kraak en wrikt, maar niemand lijkt te weten waar de smeerolie ligt. Het geeft mij een gevoel alsof we leven in een ‘Tijd van onbehagen’, zoals de CDA-filosoof Ad Verbrugge in zijn gelijknamige boek stelt.

En in tijden van onbehagen – zo wordt mij avond na avond verteld door Philip F., Clairy P. en Paul W. – is het simpelweg nodig dat het vertrouwen weer herstelt. Maar begin daar maar eens aan als slechts de helft van de bevolking vertrouwen heeft in de politiek en Rutger van Geenstijl ministers permanent in de nek hijgt om ze te kakken te zetten. En als je daarbovenop vier weken nodig hebt om te reageren op een crisis, is het geen wonder dat alle politici slechts een bijrol lijken te spelen in de Film van Ome Wilders.

Ja, om nú nog vertrouwen te hebben in de toekomst, daar is moed voor nodig: een rechte rug en kin omhoog. Of zoals ondernemer Marijke van Helwegen zou zeggen: borstjes vooruit en lipjes getuit. Welnu, wie zijn er moediger dan mensen die juist nú een onderneming starten? Het is daarom een geruststellende gedachte dat er bij een kortgeleden gestarte nationale microkredietorganisatie al 800 leningaanvragen zijn binnengekomen. Mag ik het zo zeggen, ja ik mag het zo zeggen: gelukkig voor dit land zijn er nog genoeg mensen met de VOC mentaliteit!