Column Mei - Politiek Cafe CDA Leiden

Stop de toenemende arbeidsparticipatie in Nederland!

Er waart een spook door Nederland, het spook van de arbeidsparticipatie. Een tsunami van werkende mensen overspoelt het land! De afgelopen 10 jaar is de arbeidsparticipatie met maar liefst 6 procent gestegen. We hebben het laagste werkloosheidscijfer van de Europese Unie en vorige maand schreef het CBS dat de arbeidsparticipatie van moeders maar blijft stijgen.

De hoofdschuldige van dit leed? De Nederlandse regering die ons keer op keer door middel van slinkse retoriek aan het werk probeert te krijgen. In navolging van het motto van Feyenoord 1 – geen woorden, maar daden – was het motto van Paars 1: werk, werk en nog eens werk. Het motto van Balkenende 2 was: meedoen, meer werk, minder regels. En het motto van Balkenende 4: samen werken, samen leven. Even terzijde, een leuke oefening voor regenachtige middagen: vertaal willekeurig één van deze slogans naar het Duits en zie wat eruit rolt. Bijvoorbeeld: Zusammen arbeiten, zusammen… Afijn, ik hoef de connotatie niet nader toe te lichten.

Ooit heeft radio Veronica het gebruik van het ‘motto’ geïntroduceerd in de Nederlandse taal. Hun rebelse motto was ‘je bent jong en je wilt wat’. En wat wil de jeugd? Juist, de jeugd wil zuipen, roken, neuken, spijbelen en rondhangen. En vooral NIET werken. Maar dat gaat dus veranderen als het aan het huidige kabinet ligt. Jong en oud, iedereen aan de arbeid, want om de vergrijzing te betalen moeten we het magische getal van 80% arbeidsparticipatie halen. En daar wordt álles voor uit de kast getrokken.

Dankzij een duivels pact met de universiteiten wordt de studieduur zo sterk verkort dat je halverwege het VWO al voor eeuwige student worden uitgemaakt. Maar wil je dat lot ontlopen door slim te zijn en voortijdig schoolverlater te worden, dan ben je kansloos op de arbeidsmarkt en dat mag ook niet van de overheid. Logisch dat de GGD laatst ontdekte dat Marokkaanse jongeren van zoveel ambiguïteit in toenemende mate schizofreen worden. Hoop je dan eindelijk rustig je dagen te kunnen slijten in de WaJong, dan wordt je dáár weer uitgebonjourd.
En ook als WAO’er moet je eraan geloven. Gerda Verburg vertelde mij eens dat ze als bestuurslid van de CNV werkgevers adviseerde om hun personeel via de WAO pijnloos te laten ‘afvloeien’. Dat is verleden tijd. Anno 2008 kun je op één been weer gewoon lopen en werken. Sterker nog, ook als je als peuter nog helemaal niet kunt lopen, moet je al aan de slag tegenwoordig. Daar heeft de PvdA nu voor gezorgd door net op het nippertje de kinderopvang effectief de nek om te draaien. Ik ben het pasgeboren zoontje van mijn werkende tante voor de zekerheid vast aan het leren hoe hij beleidsnota’s moet schrijven.

Beleidsnota’s schrijven lijkt me een veilige gok, want bij de rijksoverheid is wel emplooi te vinden. Het massaontslag van overbodige rijksambtenaren dat bij herhaling als verkiezingsslogan van de plank wordt gehaald, is alweer van de baan. Stel je eens voor dat 10.000 raamambtenaren opeens hun economische nut moeten gaan bewijzen! Die gaan dus linea recta de VUT of de WW in.

De nieuwste bedreiging voor de 80% norm zijn ouderen die het in hun hoofd halen om op hun 65ste al te stoppen met werken. Ik zeg: als je met een wandelstok kan lopen, kun je ook de schoffel hanteren. Wat is er mis met lekker op de knietjes onkruid te wieden in het plantsoen? Lekker samen met hangjongeren die een taakstraf hebben van bureau HALT, is nog goed voor de sociale cohesie ook. Enige risico is dat die oudjes toch weer gaan klagen dat ze de hele dag achter de geraniums zitten. Maar geen nood, in de ouderenzorg is er genoeg werkgelegenheid. Meer rollators aan het bed, zullen we maar zeggen. En eerlijk is eerlijk, alleen de echte vitale oudjes mogen dan hun demente leeftijdsgenoten naar de WC toe slepen, want de sterkste schouders moeten wel de zwaarste lasten dragen.

Ach, wat een narigheid staat ons te wachten, en dat allemaal om onze verzorgingsstaat in stand te houden: onze heilige verworvenheid om niet minder dan 25 organisaties in te kunnen zetten om één multi-probleem gezin bezig te houden. Maar we kunnen de tsunami nog afwenden en het tij nog keren. Dan zullen we wel nu in actie moeten komen. Arbeiders aller Nederlanden verenigt u en leg de pennen, muizen en toetsenborden neer! Zegt massaal uw baan op.

Maar wacht, een revolutie is niet meer van deze tijd. Ik weet nog een andere manier om het arbeidsparticipatiecijfer omlaag te krijgen. Een manier die in het verleden zijn nut voor het werkloosheidscijfers dubbel en dwars heeft bewezen. We rekken de definitie van de beroepsbevolking gewoon op van 15 tot 64 jaar naar 0 tot 100 jaar. Minister Donner, aan de slag ermee!